Charakterystycznym elementem krajobrazu Górnych Łużyc są tzw. „domy przysłupowe”, zwane także „domami łużyckimi”. Budynki o tej konstrukcji stanowią połączenie części murowanej i konstrukcji zrębowej (parter) oraz konstrukcji szkieletowej (niekiedy mylnie określanej mianem „pruski mur”). Owe „przysłupy”, które dały nawę całej konstrukcji umieszczone są wokół drewnianej części parteru i odciążają jego ściany od nacisku wyższych kondygnacji. Zabudowa przysłupowa zaczęła pojawiać się w średniowieczu. Wg. danych Wikipedii obecnie zachowanych jest około 17 000 domów przysłupowych, z czego kilkaset znajduje się na terenie Polski (w tym najprawdopodobniej najstarszy pochodzący z połowy XV w. dom nr 134 w Giebułtowie).